امام حسین(علیه السلام)؛ مظهر عزت، رشادت و رادمردی

امام حسین (علیه السلام) به گواه تاریخ مظهر رشادت و بزرگی است، آن حضرت والاترین اوصاف را از پیامبر به ارمغان گرفت و با بهره‌مندی از آنها چنان زیست که پس از هزاران سال مظهر عالی‌ترین مظهر فداکاری، بزرگ‌منشی، خداجویی، رشادت، عزت و رادمردی است.

امام حسین، فرزند برومند حضرت علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) سوم ماه شعبان سال چهارم هجری در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.

پیامبر گرامی اسلام در گوش حسین اذان و اقامه گفت و همواره محبت و توجهی خاص به وی داشت.

پس از شهادت امیرالمؤمنین، امامت و رهبری شیعیان به حسن بن علی منتقل شد . امام حسین که دست پرورده وحی محمدی و ولایت علوی بود، در این زمان بخوبی همراه و همکار و همفکر برادر بود.

وقتی بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان امام حسن (علیه السلام) مجبور شد با معاویه صلح کند و متعاقب آن ناملایمت و نامردیهای بسیار را متحمل شود، امام حسین (علیه السلام) شریک رنجهای برادر بود و چون می دانست این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است ، با منطق تصمیم اتخاذ شده را پذیرفت.

وقتی امام حسن به شهادت رسید، امامت و رهبری شیعیان به امام حسین (علیه السلام) منتقل و آن حضرت مأمور رهبری و هدایت جامعه اسلامی شد.

امام حسین (علیه السلام) کاملا آگاه بود که معاویه با اتکا به قدرت اسلام ، به ناحق بر اریکه قدرت و حکومت تکیه زده و زمام امور را بر دست گرفته است و با استفاده از این موقعیت، سخت مشغول تخریب اساس جامعه اسلامی و قوانین خداوند است . این شرایط برای امام حسین رنج آور بود.

امام برای مقابله با این خودکامگیها و نامرادیها منتظر فرصت مناسب بود تا بتواند اقدامی ارزشی و تأثیرگذار داشته باشد.

به همین دلیل و با در نظر گرفتن شرایط حاکم بر جامعه آن روز، امام حسین تا معاویه زنده بود چون برادر زیست و هوشیارانه در برابر جبر حاکم مدارا کرد . البته با همه اینها مخالفتهای جدی امام با تصمیمها و فعالیتهای نادرست معاویه برقرار بود.

امام (علیه السلام) اینگونه بود و ماند تا معاویه درگذشت و قیام عاشورا واقع شد ...

سیری در زندگی 56 ساله امام بخوبی روشن می کند، آن حضرت همه عمر را به خداخواهی و خداجویی، پاکدامنی ، بندگی و نشر مبانی و پیامهای اصیل اسلامی گذراند.

امام حسین(علیه السلام) وارث عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی است و وارث جلال و پاکی مادری چون حضرت فاطمه (سلام الله علیها) است، به دلیل برخورداری از این صفات و ویژگیها، امام حسین نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار فضیلتهای خدایی است.

آن حضرت مظهر فداکاری، بزرگ منشی، خداخواهی، خداجویی، رشادت، عزت، بزرگی و رادمردی است.

امام‌ حسین‌ نگاه‌ عمیقی‌ به‌ جهان‌ اسلام‌ داشت و شاهد بود با روی‌ کار آمدن ‌بنی‌ امیه‌ و سوء استفاده از دین‌ اسلام‌ و مقدسات‌ عالم‌، دیگر چیزی‌ از اسلام‌ نمانده‌ و احکام‌ و قوانین‌ آسمانی‌ از مسیر خود منحرف‌ گشته و شیعیان‌ که‌ طرفداران‌ راستین‌ اسلام‌ بودند از حقوق‌ خود محروم شدند.

در چنین شرایطی فرزند علی‌ دیگر به‌ خود اجازه‌ نداد بنشیند و شاهد این اعمال باشد . او فرزند علی‌ است‌ باید مقدمات‌ قیام‌ را فراهم‌ کند و به ‌طاغوت‌ و طاغوتیان‌ اعلام‌ خطر نماید. امام‌ حسین‌ برای‌ آزادی‌ مردم‌ محروم‌ قیام‌ و انقلاب‌ مقدس‌ را هدایت و رهبری کرد.

حضرت ابوالفضل(علیه السلام)؛ نمونه‌ای عالی از فتوت و جوانمردی

حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) همراه و همگام استوار سیدالشهداء در شرایط سخت و ناگوار بود و با رشادت و بزرگی ذاتی خود، نمونه‌ای عالی از شجاعت، وفاداری و پایمردی برای همیشه تاریخ به یادگار گذاشت.

حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) در اخلاص، استقامت و پایمردی، نمونه است و در هر خصلت نیک و صفت ارزشمندی که کرامت یک انسان به آن بسته است الگو سرمشق بی نظیری است.

ولادت نخستین فرزند ام البنین، در روز چهارم شعبان سال 26 هجری در مدینه بود. با تولد عباس خانه علی(علیه السلام) آمیخته ‏ای از غم و شادی شد ، شادی برای این مولود خجسته و غم و اشک برای آینده‏ این فرزند و دستان او در کربلا.

عباس در خانه امیرالمؤمنین و در دامان مادر با ایمان و همچنین برادران رشد کرد و درسهای بزرگ انسانیت، صداقت و اخلاق را آموخت.

استعداد ذاتی و تربیت خانوادگی او سبب شد در کمالات اخلاقی و معنوی به درجات بالایی رسیده و جوانی کامل، ممتاز و شایسته گردد.

چهارده سال از عمر عباس در کنار حضرت علی(علیه السلام) گذشت، عباس درهمه دوران حیات، همراه برادرش حسین(علیه السلام) بود . میان جوانان بنی‏ هاشم شکوه و عزتی داشت به طوری که برگرد شمع وجود عباس، حلقه‏ ای از عشق و وفا به وجود آورده بودند.

وی تنها به عنوان یک قهرمان رشید و علمدار شجاع مطرح نبود، فضایل علمی و تقوایی او و سطح رفیع دانش او که از خردسالی از سرچشمه علوم الهی سیراب و اشباع شده بود نیز درخور توجه است.

القاب

قمر بنى‏هاشم: بهره‏ مندى بسیار عباس از جمال و جلال و سیماى سپید و زیبا و سیرت سبز و نورانى، زمینه ‏ساز این لقب است.

باب الحوائج: کریمى از دودمان کریمان که چون حاجتمندى سوى او روى کند خواسته‏ هایش را برآورده مى‏سازد.

طیار: بیانگر مقام و عظمت‏ حضرت عباس در فضاى عالم قدس و بهشت جاودان است.

سقا: دلاورى عباس در صحنه هاى حیرت‏ آور آبرسانى به تشنگان، سبب این لقب شد.

الشهید، عبدصالح، سپهسالار، پرچمدار و علمدار، ابوقربه (صاحب مشک)، عمید ( یاور دین خدا)، سفیر(نماینده حجت ‏خدا)، صابر( شکیبا)، محتسب ( به حساب خدا گذارنده تلاشها)، مستعجل ( تلاشگرى مهربان در برآوردن حاجات دیگران) از دیگر لقبهاى ابوالفضل است.

صحرای کربلا و صحنه عاشورا مناسبترین میدانی بود که شجاعت و وفای عباس به نمایش گذاشته شود. وفای عباس در بالاترین حد ممکن و زیباترین شکل در این میدان پرمخاطره تجلی کرد.

امام سجاد(علیه السلام)؛ اسوه درایت و بندگی

امام سجاد(علیه السلام) با آگاهی از شرایط زمانه خویش، مبارزه‌ای ظریف و تأثیرگذار را در قالب دعا و نیایش آغاز و به شایستگی به تبیین مبانی اصیل اسلامی و مبارزه با جهالت سیاسی و مذهبی پرداخت.

امام علی بن حسین بن علی بن ابیطالب (علیه السلام) مشهور به سجاد، چهارمین امام شیعیان پنجم شعبان سال 38 هجری قمری متولد و در 12 محرم سال 95 هجری قمری به دست ولید بن عبدالملک به شهادت رسید.

امام سجاد (علیه السلام) در عاشورای سال 61 هجری قمری حضور داشت و در آن واقعه به صورتی معجزه آسا نجات یافت و پس از شهادت پدر مسئولیت زمامداری شیعیان بر عهده وی گذاشته شد.

آن امام بزرگوار در اوضاع ناگوار اجتماعی آنروز که ارزشهای دینی با خطر تغییر و تحریف امویان مواجه بود، مهمترین کار و رسالت خود را در زمینه برقراری پیوند مردم با خدا، از طریق دعا آغاز کرد.

در شرایط بسیار بد آن روز امام سجاد امکان قیام مسلحانه را نداشت چرا که بدلیل تبلیغات منفی و گسترده ای که از سوی دشمنان انجام شده بود، یاران واقعی کاهش یافته بودند و جمع قلیلی که در کنار و همراه بودند، امکان مبارزه جدی و مسلحانه را نمی دادند.

مردم مسلمان عصر امام به علت تبلیغات و فعالیتهای سیاسی و فرهنگی حکومتهای نامشروع در برابر حقایق سیاسی و مذهبی در نهایت جهالت و بی دینی به سر می بردند و بدعتها و عقاید گمراه کننده و باطل به عنوان احکام و عقاید مذهبی، مورد اعتقاد و عمل مسلمانان قرار گرفته بود.

در چنین شرایطی، بزرگترین و مهمترین مسئولیت امام سجاد (علیه السلام)، احیای مجدد اسلام ناب محمدی (صلی الله علیه و آله)، تبیین جایگاه امامت و رهبری اهل بیت (علیه السلام)، مبارزه با جهالت سیاسی و مذهبی مردم و تربیت مجاهدان واقعی بود.

امام در آن شرایط بهترین کار را حراست از احکام و مبانی حقیقی اسلام دانسته و در شیوه ای ظریف و بدیل را پیش گرفته، با بهره گیری از دعا ، شیوه مبارزاتی تأثیرگذاری را بدعت نهاد.

صحیفه سجادیه که از ارزنده ترین آثار اسلامی است ، شامل 57 دعا از امام سجاد است که مشتمل بر دقیقترین مسائل توحیدی و عبادی و اجتماعی و اخلاقی است ، و بدان "زبور آل محمد (صلی الله علیه و آله)" نیز می گویند.

منبع/مهر