دل خوش ازآنیم که حج میرویم
غافـل از آنیم کـه کج مـیرویــم

کعبه به دیدار خدا میرویم
او که همینجاست کجا میرویم

حج بخدا جز به دل پاک نیست
شستن غم از دل غمناک نیست

دین که به تسبیح و سر و ریش نیست
هرکه علی گفت که درویش نیست

صبح به صبح در پی مکر و فریب
شب همه شب گریه و امن یجیب

از مکه برگشته بودیم و منتظر ترخیص بارها در فرودگاه بودیم. یک پیرمرد مرا صدا کرد و گفت : پسرم
بی زحمت نام مرا بر روی یک کاغذ سفید بنویس و روی ساکم بچسبان. من هم چشم گفتم و نوشتم.
وقتی ساک بزرگ و پر از بار آن پیرمرد را دیدم، دل را به دریا زدم و زیر نام او نوشتم :

...::: مقصود تویی ، کعبه و بتخانه بهانست :::...

من قضاوت را بر عهده خود شما می گذارم و اینکه نظر شما در این مورد چه باشد. اما خواهشمندم اگر توفیق حج نصیبتان شد، فقط واجب بروید و از اصل موضوع جا نمانید. آن اجناس در ایران خودمان هم است و ...

یا علی

بی تو احساس دلم پوشالی است        ذهنم از الفاظ موزون خالی است

بی تو در بغض جنون روئیده ام        طرح غمناک شبی پوسیده ام

بی تو مهمان شبم اشک است و نم        خورده بر تقدیر من امضای غم

بی تو گیج پیکر پروانه ام        با طنین بوته ها بیگانه ام

بی تو در ابهامی از بود و نبود        می شوم قربانی مرگی کبود

ای صداقت عادت دیرینه ات        راز باران در شب آدینه ات

تا کجا دل را ثریایی کنم        التماست ای اهورایی کنم

کولی چادر نشین چشم تو        بی قرارم بی قرار چشم تو

گر بیایی در قدمگاه زمان        می شود خاموش ناموس خزان

در شهاب روشن احساس من        تازه می روید هزاران نسترن

شاعر : فاطمه قاسمی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی        دل بی تو به جان آمد وقتست که باز آیی

دائم گل اغین بوستان شاداب نمی ماند        دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند        این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد        کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم        رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

ساقی چمن و گل را بی روی تو رنگی نیست        شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توأم درمان در بستر ناکامی        وی یاد توأم مونس در گوشه تنهایی

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم        لطف آنچه تواند شد حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رأی خود در عالم رندی نیست        کفر است در این مذهب خود بینی و خود رایی

زین دایره مینا خونین جگرم مِی ده        تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد        شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

حافظ

همان رنگ و همان روي

همان برگ و همان بار

همان خنده خاموش        در او خفته بسي راز

همان برگ سپيد به مثل ژاله

ژاله به مثل اشك نگون سار

همان جلوه رخسار        نه افسرده شود هيچ ، نه پژمرده

كه افسردگي روي ، خورد آب ز پژمردگي دل

ولي در پس اين چهره دلي نيست

گرش برگ و بري هست

ز آب و ز گلي نيست

هم از دور ببينش ، به منظر بنشان و بنظاره بنشينش

ولي قصه ز اميد هوايي كه در او بسته دلت

هيچ مگويش ، مبويش

كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند

مبر دست به سويش

كه در دست تو جز كاغذ رنگين ورقي چند نماند

با تشكر از محمد ، دوست عزيزم بخاطر ارسال اين عكس

...::: ياد شهيدان :::...

روزگاري آشنا با شب بُديم
آشنا با يارب و يارب بُديم

سرخ مردان را اميدي داشتيم
مرگ را بازيچه مي پنداشتيم

هان، چه شد آن گريه هاي نيمه شب
آن همه سوز و گداز و تاب و تب

واي بر ما باد و بر فرداي ما
گر شقايق ها، روند از ياد ما

پاي در گل در مسير بندگي
اي دريغ از اين همه شرمندگي

راستي اي دوستان ما كيستيم
ما كه روزي با شهيدان زيستيم

هيچ مي داني چرا بي حاصليم
چون كه از ياد شهيدان غافليم

سيد حسين حسيني عربي
برگرفته از كتاب بي نشان ها

...::: ما و شهيدان :::...

ما نشان در بي نشاني داشته ايم
بي نشاني در شهيدان يافته ايم

ما سبكروحان عاشق را به شوق
بس هوائي تر ز مرغان ديده ايم

ما ز فكه تا كه مجنون تا شلمچه
آيه آيه نور ايمان يافته ايم

ما ز قامت هاي چون سرو شهيدان
يك پلاك و استخواني جسته ايم

ما وطن را سبزه سبزه پر ز گل
از نثار خون ياران داشته ايم

ما ز مكتب هاي بي پايه اساس
مكتب سرخ شهيدان خواسته ايم

ما به راه مكتب و آئين خود
باكري ها صد هزاران داده ايم

پيكر خونين اگر چه بي سر است
ليكن اين سر را به پيمان داده ايم

كعبه ما نام پر فيض شهيد
ما طواف بر گرد خوبان كرده ايم

چون ذبيح، پيمان بي سر بسته ايم
با خليل همره به قربان رفته ايم

كوچه ها زينت به نام هر شهيد
دل خوشي با نام آنان بسته ايم

اين پلاك و استخوان از آن كيست
كز نسيمش دل نه جان داده ايم

بي نشان مائيم در اين ظلمتكده
در هوس افتاده و جان داده ايم

اي به قربان شما آلاله ها
با علي تا مرز مردن مانده ايم

غلامعلي افشاري
برگرفته از كتاب بي نشان ها

به ترتيب از راست و بالا : شهيدان كربلائي ، داود توكلي ، حسينعلي ممي نژاد و بهنام اكبري

اينجا هميشه مرگ

در رفت و آمد است

اما

رويين تنان عشق

بي اعتنا به عابر مرگند

اينجا

اين چيز ديگري است كه مي جنگد

نه ساز و برگ و آتش و آهن

دكتر قيصر امين پور
برگفته از كتاب سبز تر از جنگل

رفتند و ما در غريبي، مانديم و شرمنده گشتيم

از حسرت بي نصيبي، وز مرگ آكنده گشتيم

هر باد زردي كه آمد، آلاله اي را درو كرد

ما سادگان اي دريغا، پابند آينده گشتيم

رفتند آنان كه پرواز، آغاز پيوندشان بود

ما در كويري نشستيم، مرغان پركنده گشتيم

ابراهيم سنائي
برگفته از كتاب سبز تر از جنگل

..:: غزل صنوبران ::..

رفتند با صلابت سرو آن صنوبران

با گام هاي گرم از اين رهگذار سبز

با غنچه هاي زخم كه بر سينه اشان شكفت

گشتند، بر بلندي بالاي دار سبز

مجيد مرادي رودپشتي
برگرفته از كتاب سبز تر از جنگل

..:: خانه خورشيد ::..

سهم تو شد رهيدن و پرواز و آسمان

سهمم بجز قفس نشده سهم ديگري

هر شب هوا تلاطم زخم و دو بيتي است

هر شب كه مي وزد به گلو، داغ خنجري

اينجا كه من به حسرت فانوس مانده ام

در جاده هاي وحشي از نابرابري

با من بگو پرنده روشن، بگو بگو

آيا مرا به خانه خورشيد مي بري

عليرضا حكمتي
برگرفته از كتاب سبز تر از جنگل

اي همراهان كوي دل، آيا مگر نبود؟

با هم طريق عشق سپردن، قرار ما!

اي راهيان كوي محبت سفر بخير

تا باز كي افتد به سوي هم گذار ما

غم را شهيدان رقم مي زنند

كه در لحظه هايم قدم مي زدند

همان لحظه هائي كه پروانه وار

ندارد به جز سوختن انتظار

اي رها گرديدگان آن سوي هستي قصه چيست؟

اگر آن ترك شيـــرازي بدســـت آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را

حافظ

كسي كه چيز مي بخشد ، ز مال خويش مي بخشد
نه چون حافظ كه مي بخشد ، سمرقند و بــــخـارا را

اگـــر آن تـرك شيــــرازي بدســـــت آرد دل مــــــا را
به خــــال هنـدوش بخشم ، تـــمـام روح و اعـضاء را

هاتف اصفهاني

كسي كه چيز مي بخشد ، ز مـــال خويش مي بخشد
نه چون هاتف كه مي بخشد ، سر و دست و تن و پا را

كسي كه چيز مي بخشد ، ز مال خويش مي بخشد
نه آن تركــي كه شــــور بخشــد ، تمامـــي دل ما را

 عارف قزويني