فرصت آسمانی

سلام بر دوستان عزیز

سلام بر کسانی که آماده شدن تا امشب یک خانه تکانی اساسی بر دلهای غبار گرفتمان انجام دهیم.  از لحظه لحظۀ آن کمال استفاده را ببریم. شاید فرصتی دیگر به دست نیاید تا کمی خودمان را از پلیدی ها و سستی ها دور کنیم و به خود باوری واقعی برسیم. عاشق بشویم و عاشقی باقی بمانیم که هیچ چون و چرایی برایش باقی نماند. من عاشق درد و دل کردن با دوست هستم. دوستی بی ریا و تنها کسی که آرام و دقیق حرف های دل من را می شنود و بی صدا پاسخی محکم به آن می دهد. خدای خوب و مهربانم، عاشقتم و عاشقت خواهم ماند.

ماه رمضان با سرعت می گذرد و من هنوز نتوانسته ام، آنگونه که باید و شاید از آن بهره و استفاده کامل را ببرم. فکر می کردم که در این ماه فقط گرسنگی و تشنگی است که باید تحمل کنم و کار دیگری نباید انجام دهم. اما.... کمی باید به دور و برمان نظری بیاندازیم و ببینیم که چه چیزهایی را باید دید.

از همین امشب تصمیم به تغییر بگیریم و سعی کنیم که تغییر کنیم. به یاد جانبازان، خانواده شهداء، رزمندگان، اقوام، دوستان، همسایه ها و همه آدم های اطرافمان باشیم. آیا در میان آنها نیستند کسانی که به کمک مادی و معنوی ما هر چند ناچیز، نیاز داشته باشند.

دیروز از جانبازی خبر گرفتم که به خاطر فقر مادی و دختر دم بخت، مجبور به جمع آوری زباله از جوی های این شهر بی سر و ته شده است. نمی توانم شرح حالی را بگویم که آتش درونم را شعله ور می سازد. نمی دانست آن لحظه ای را که در سنگرهای پر از دود و آتش به یاد ما بود، امروز فراموش می شود و باید در .... چه بگویم

دیروز از دختر شهیدی خبر گرفتم که مادرش رو به اعتیاد رفته و امروز آن دختر شهید که می خواهد ازدواج کند، جهیزیه ای برای رفتن به خانه بخت ندارد.
آن شهید بزرگوارش نمی دانست که خانواده اش را به کسانی می سپارد که .... چه بگویم

از خودم دلم گرفته، خدایا با دلم چه کار کنم، کجا فریاد بزنم و اشک بریزم

امروز من فقط گرسنه و تشنه غذا نیستم، گرسنه و تشنه عشق به ولایت علی (علیه السلام) هستم. کسی که بزرگی و عظمتش زبان زد خاص و عام است. کسی که یاور مظلومان، همراه فقیران و دردمند یتیمان بود. یا علی دستمان بگیر که دستگیر واقعی تویی

التماس دعا

خدایا!

تو تنها دارایی ما هستی که هیچکس نمی تواند از ما بگیرد.
تو نیز خودت را از ما مگیر!

خدایا!

تو تنها قاضی هستی که در قضاوتت احتمال ظلم و خطا نمی رود و عدالتت کمترین خدشه ای نمی پذیرد.
عدالت را برای ما هجّی کن و مفهوم مفقود مروت و انصاف را به جان و جهانمان بازگردان!

خدایا!

سینۀ ما را چنان وسعتی ببخش که همۀ بندگان تو را دوست بداریم و خود را بهتر و برتر از دیگران نشماریم.

خدایا!

پیش از آنکه از دست برویم، دستمان را بگیر!

خدایا!

شیطان را آنچنان بر وجود ما مسلط مساز که خود را حق مطلق و مطلق حق بدانیم و مخالفانمان را به تضلیل و تکفیربرانیم.

خدایا!

تو تنها دارنده ای که بی چشم داشت می بخشی!
ما را بی بخشش بی منت و اعطای بی چشم داشت آشنا بگردان.

خدایا!

آن زمان که در سراشیبی سقوط و هلاکت، پر شتاب می غلتیم، محتاج دستهای امداد توایم!
دست های مهربانت را از ما دریغ نکن!

خدایا!

کمتر کسی است که گرفتار تلبیس هوای نفس نیست. کمتر کسی است که خود را حق نمی شمرد و دیگران را باطل نمی داند.
ما را از این نیرنگ ناجوانمردانه شیطان مصون بدار!

خدایا!

تو تنها سلطانی هستی که دلت با بخشیدن خنک می شود نه با تنبیه کردن.
شادی دل ما را تنبیه دیگران قرار مده و حلاوت و بخشش را به ذائقه های جانمان بچشان!

خدایا!

ما را خدمت گذار دینت قرار ده و نه دینت را خدمت گزار ما!

خدایا!

تنها تویی که وقتی همه تنهایمان می گذارند، جلیس و مونس و همدممان می شوی. تو تنهایمان مگذار.

خدایا!

تو تنها معشوقی که به عاشقان خود عشق می ورزی!
به ما الفبای عاشقی را بیاموز!

خدایا!

چنین نشود که شمردن عیب های دیگران ما را از دیدن عیب های خویش، غافل کند و قضاوت دربارۀ دیگران ما را از ارزیابی خطاها و کاستی های خود باز دارد.

خدایا!

مباد که چنان به خواب غفلت رویم که هیچ فریادی بیدارمان نکند و چنان مست قدرت شویم که هیچ سیلی ای هشیارمان نسازد.

خدایا!

دینت را اسباب دست ما مساز و استفادۀ شخصی از مقدسات را از سر مابیانداز!

...::: فرصت ها همانند ابرها می گذرند، پس فرصت های خوب را مغتنم شمارید. :::...

امام علی (علیه السلام)

یک معذرت خواهی بابت اینکه کمتر فرصت می کنم تا جواب محبت های شما دوستان عزیزم رو بدم، جبران می کنم....
با نزدیک شدن به ماه مبارک رمضان و اینکه روزهای آخر ماه پرفضیلت شعبان را پشت سر می گذاریم، دلم می خواهد که هم در این روزها و هم در روزهای ماه مبارک رمضان، من حقیر و گنهکار رو از دعاهای خیرتون بی نصیب نگذارید و در نماز و روزه ها من رو هم یاد کنید
امروز یک نظر خصوصی در وبم دیدم که باعث شد خواسته یا ناخواسته، یک قفل محکم به عهدی زده باشم، به عهدی که به خاطر یک اشتباه من نزدیک بود به جدایی بپیوندد و این شروعی دوباره برای فهمیده ها و نافهمیده ها باشد
خدا را به خاطر تمام محبتاش و مهربونی هاش دوست دارم و عاشقش هستم
مرا ببخش و از گناهانم درگذر، یا ارحم الراحمین

ماه رمضان

ماه رمضان نهمین ماه از ماههای قمری و بهترین ماه سال است. واژه رمضان از ریشه «رمض» و به معنای شدت تابش خورشید بر سنگریزه است.
می‌گویند چون به هنگام نامگذاری ماه های عربی، این ماه در فصل گرمای تابستان قرار داشت، ماه «رمضان» نامیده شد، ولی از سوی دیگر، «رمضان» از اسماء الهی است. این ماه ماه نزول قرآن و ماه خداوند است و شب‌های قدر در آن قرار دارد. فضیلت ماه رمضان بسیار زیاد و نامحدود است.
به برخی از حوادث و رویدادهای مهم این ماه اشاره می‌شود:
وفات حضرت خدیجه در دهم رمضان سال دهم بعثت
ولادت امام حسن مجتبی (علیه السلام) نیمه رمضان سال دوم هجرت
جنگ بدر در سال دوم هجرت
فتح مکه در سال هشتم هجرت
مراسم عقد اخوت و پیمان برادری میان مسلمان، و ایجاد اخوت اسلامی بین پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امام علی (علیه السلام)
بیعت مردم به ولایت‌عهدی امام رضا (علیه السلام) در سال 201 قمری

منابع
هدایة الانام الی وقایع الایام، محدث قمی، ص 21

ماه رمضان ماه خداوند، ماه نزول قرآن و از شریف‌ترین ماه‌های سال است. در این ماه درهای آسمان و بهشت گشوده و درهای جهنم بسته می‌شود، و عبادت در یکی از شب‌های آن (شب قدر) بهتر از عبادت هزار ماه است
رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در خطبه شعبانیه خود درباره فضیلت و عظمت ماه رمضان فرموده است: «ای بندگان خدا! ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش به سوی شما روی آورده است؛ ماهی که نزد خداوند بهترین ماه‌ها است؛ روزهایش بهترین روزها، شب‌هایش بهترین شب‌ها و ساعاتش بهترین ساعات است
بر مهمانی خداوند فرا خوانده شدید و از جمله اهل کرامت قرار گرفتید. در این ماه، نفس‌های شما تسبیح، خواب شما عبادت، عمل‌هایتان مقبول و دعاهایتان مستجاب است
پس با نیت‌ای درست و دلی پاکیزه،‌ پروردگارتان را بخوانید تا شما را برای روزه داشتن و تلاوت قرآن توفیق دهد. بدبخت کسی است که از آمرزش خدا در این ماه عظیم محروم گردد. با گرسنگی و تشنگی در این ماه، به یاد گرسنگی و تشنگی قیامت باشید.»
آن گاه پیامبر اکرم وظیفه روزه‌داران را برشمرد و از صدقه بر فقیران، احترام به سالخوردگان، ترحم به کودکان، صله ارحام، حفظ زبان و چشم و گوش از حرام، مهربانی به یتیمان و نیز عبادت و سجده های طولانی، نماز، توبه، صلوات، تلاوت قرآن و فضیلت اطعام در این ماه سخن گفت

منابع
مفاتیح الجنان،‌ تفسیر نمونه، ‌ج 1، ص 634؛ المیزان، ‌ج 2، ص15

درباره ماه رمضان

رمضان اسمى از اسماء الهى مى‏باشد و نبايست‏به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم

رمضان از اسماء الله است

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليه السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم
امام (عليه السلام) فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏» (2) شما به راستى نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است)

واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد و سوزشش براستى جبران ناپذير است
در مقايسه اين دو سوزش، دقيقاً رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد:
آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده

منابع
1- بحار جلد 96، ص 376، طبع اسلاميه
2- بحار، ج 96، ص 377

فضيلت اعمال مستحبى ماه رمضان

- دعا و استغفار
حضرت علی (علیه السلام) می فرماید:
بر شما باد در ماه رمضان به استغفار و دعاى زياد، اما دعاهاى شما دافع بلا از شماست و اما استغفار شما از بين برنده گناهان است.
توضيح: از وظايف روزه داران در اين ماه، دعا و درخواست‏حوايج از حضرت حق است كه احساس نياز به پيشگاه بى نياز كرده، و دستهاى احتياج خويش را به درگاه او دراز مى‏كند.

- روزهاى ماه رمضان
حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید:
اى مردم ماه خدا با بركت و رحمت و آمرزش به شما رو كرده است، ماهى است كه پيش خدا بهترين ماه است و روزهايش بهترين روزها و شبهايش بهترين شبها و ساعاتش بهترين ساعات.

- اعتكاف
حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید:
اعتكاف در يك دهه از ماه مبارك رمضان برابر با ثواب دو حج و دو عمره است.
توضيح: در ايام و ليالى مقدسه‏اى، طبق روايات رسيده از ائمه معصومين (عليهم السلام) مستحب است كه هر مسلمانى در صورت امكان دهه آخر ماه مبارك رمضان را در مسجد معتكف شود، كه پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) در تمامى عمرش چنين مى‏كرد.

- تلاوت قرآن
بهترين اعمال در شبها و روزهاى ماه مبارك رمضان، تلاوت قرآن است. اگر چه تلاوت قرآن در تمام اوقات ثواب دارد، ولى چون قرآن در ماه رمضان نازل شده است، از اجر و ثواب ويژه‏اى برخوردار است چنانچه وارد شده:
امام جعفر صادق (علیه السلام) می فرماید:
براى هر چيزى بهارى است و بهار قرآن رمضان است.
بنا بر اين امتيازات قرآن به اعتبار نزولش در ماه رمضان از ماههاى ديگر بيشتر است.
حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید:
اگر كسى در اين ماه يك آيه از قرآن تلاوت كند، ثوابش مثل كسى است كه در غير ماه رمضان يك ختم قرآن كرده است.

- افطارى و صدقه دادن
امام باقر (علیه السلام) می فرماید:
اى سدير! آيا مى‏دانى چه شبهايى است اين شبها؟ سدير گفت:
بلى فدايت گردم اين شبها شبهاى ماه رمضان است، مگر اين شبها چگونه است؟ امام (عليه السلام) فرمودند: آيا قدرت دارى هر شب از اين شبها ده بنده از فرزندان اسماعيل (علیه اسلام) را آزاد كنى؟ پس سدير عرض كرد: پدر و مادرم به فدايت، ثروتم كفاف نمى‏دهد، پس امام پيوسته تعداد بنده‏ها را كم كرد، تا رسيد به يكى در تمام اين ماه، سدير گفت: قدرت ندارم پس امام (علیه اسلام) به او فرمود: آيا قدرت ندارى هر شب يك مسلمان روزه‏دارى را افطار دهى؟ سدير عرض كرد: بلى تا ده نفر را هم مى‏توانم افطارى بدهم، پس امام به او فرمود:
اى سدير همان است كه اراده كردى يعنى با افطارى دادن ده روزه‏دار به ثواب عتق و آزاد كردن ده بنده از اولاد اسماعيل (علیه السلام) نايل مى‏گردى.
توضيح: خداوند انسان روزه‏دار را بر آنچه انفاق مى‏كند در خوردنيها و آشاميدنيها محاسبه نمى‏كند ولى در اين امر «اسراف‏» نشود.
امام حسین (علیه السلام) می فرماید:
هر كس در ماه رمضان صدقه‏اى بدهد خداوند هفتاد نوع بلا را از او دو مى‏كند.

منابع
1- امالى شيخ صدوق، ص 61
2- امالى شيخ صدوق، ص 93
3- وسائل الشيعه، ج 7، ص 397
4- وسائل الشيعه، ج 7، ص 218
5- امالى شيخ صدوق، ص 93
6- من لا يحضره الفقيه، ج 2، ص 134
7- بحار الانوار، ج 93، ص 316

خطبه پيامبر(صلی الله علیه و آله) در روز آخر شعبان

سلمان فارسى رحمه الله فرمود: «خطبنا رسول الله صلى الله عليه و آله فى آخر يوم من شعبان، فقال يا ايها الناس قد اظلكم شهر عظيم مبارك، شهر فيه ليلة خير من الف شهر، جعل الله صيامه فريضة و قيام ليله تطوعا، من تقرب فيه بنافلة من الخير كان كمن ادى فريضة فيما سواه، و هو شهر الصبر، و الصبر ثوابه، الجنه، و شهر المواسات و شهر يزاد فى رزق المؤمن، و شهر اوله رحمة،و اوسطه مغفرة، و آخره عتق من النار، و هو للمؤمن غنم و للمنافق غرم‏»
ماه رمضان براى مؤمن سود و براى منافق خسران است
حضرت سلمان فرمود: در روز آخر شعبان پيامبر(صلى الله عليه و آله) براى ما خطبه‏اى در فضيلت ماه رمضان قرائت فرمود: و در خطاب خويش به ما فرمود: اى مردم براستى سايه افكنده بر سر شما ماه بزرگ مباركى، ماهى كه در او شبى است كه از هزار ماه بهتر است، كه خداوند روزه‏اش را فرض و واجب نموده، و به پا داشتن عبادات شبش را به طور استحباب مقرر فرموده است، كسى كه تقرب بجويد به خداوند،به انجام نافله خيرى، مثل آن است كه در غير ماه رمضان فريضه‏اى انجام داده باشد، و اين ماه ماه صبر است، و صبر هم اجر و ثوابش بهشت است.
و ماه روزه، ماه مواسات و برابرى است، و ماهى است، كه رزق مؤمن در او زياد مى‏گردد، و ماهى است كه اولش رحمت و وسطش مغفرت و آمرزش، و آخرش آزادى از آتش جهنم است، و اين ماه براى مؤمن بهره و منفعت است، و براى منافق خسارت و ضرر.

منابع
1- مستدرك الوسائل مرحوم نورى نقل از وقايع الايام، ص 436

التماس دعا

امام حسین(علیه السلام)؛ مظهر عزت، رشادت و رادمردی

امام حسین (علیه السلام) به گواه تاریخ مظهر رشادت و بزرگی است، آن حضرت والاترین اوصاف را از پیامبر به ارمغان گرفت و با بهره‌مندی از آنها چنان زیست که پس از هزاران سال مظهر عالی‌ترین مظهر فداکاری، بزرگ‌منشی، خداجویی، رشادت، عزت و رادمردی است.

امام حسین، فرزند برومند حضرت علی (علیه السلام) و فاطمه (سلام الله علیها) سوم ماه شعبان سال چهارم هجری در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.

پیامبر گرامی اسلام در گوش حسین اذان و اقامه گفت و همواره محبت و توجهی خاص به وی داشت.

پس از شهادت امیرالمؤمنین، امامت و رهبری شیعیان به حسن بن علی منتقل شد . امام حسین که دست پرورده وحی محمدی و ولایت علوی بود، در این زمان بخوبی همراه و همکار و همفکر برادر بود.

وقتی بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان امام حسن (علیه السلام) مجبور شد با معاویه صلح کند و متعاقب آن ناملایمت و نامردیهای بسیار را متحمل شود، امام حسین (علیه السلام) شریک رنجهای برادر بود و چون می دانست این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است ، با منطق تصمیم اتخاذ شده را پذیرفت.

وقتی امام حسن به شهادت رسید، امامت و رهبری شیعیان به امام حسین (علیه السلام) منتقل و آن حضرت مأمور رهبری و هدایت جامعه اسلامی شد.

امام حسین (علیه السلام) کاملا آگاه بود که معاویه با اتکا به قدرت اسلام ، به ناحق بر اریکه قدرت و حکومت تکیه زده و زمام امور را بر دست گرفته است و با استفاده از این موقعیت، سخت مشغول تخریب اساس جامعه اسلامی و قوانین خداوند است . این شرایط برای امام حسین رنج آور بود.

امام برای مقابله با این خودکامگیها و نامرادیها منتظر فرصت مناسب بود تا بتواند اقدامی ارزشی و تأثیرگذار داشته باشد.

به همین دلیل و با در نظر گرفتن شرایط حاکم بر جامعه آن روز، امام حسین تا معاویه زنده بود چون برادر زیست و هوشیارانه در برابر جبر حاکم مدارا کرد . البته با همه اینها مخالفتهای جدی امام با تصمیمها و فعالیتهای نادرست معاویه برقرار بود.

امام (علیه السلام) اینگونه بود و ماند تا معاویه درگذشت و قیام عاشورا واقع شد ...

سیری در زندگی 56 ساله امام بخوبی روشن می کند، آن حضرت همه عمر را به خداخواهی و خداجویی، پاکدامنی ، بندگی و نشر مبانی و پیامهای اصیل اسلامی گذراند.

امام حسین(علیه السلام) وارث عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی است و وارث جلال و پاکی مادری چون حضرت فاطمه (سلام الله علیها) است، به دلیل برخورداری از این صفات و ویژگیها، امام حسین نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشکار فضیلتهای خدایی است.

آن حضرت مظهر فداکاری، بزرگ منشی، خداخواهی، خداجویی، رشادت، عزت، بزرگی و رادمردی است.

امام‌ حسین‌ نگاه‌ عمیقی‌ به‌ جهان‌ اسلام‌ داشت و شاهد بود با روی‌ کار آمدن ‌بنی‌ امیه‌ و سوء استفاده از دین‌ اسلام‌ و مقدسات‌ عالم‌، دیگر چیزی‌ از اسلام‌ نمانده‌ و احکام‌ و قوانین‌ آسمانی‌ از مسیر خود منحرف‌ گشته و شیعیان‌ که‌ طرفداران‌ راستین‌ اسلام‌ بودند از حقوق‌ خود محروم شدند.

در چنین شرایطی فرزند علی‌ دیگر به‌ خود اجازه‌ نداد بنشیند و شاهد این اعمال باشد . او فرزند علی‌ است‌ باید مقدمات‌ قیام‌ را فراهم‌ کند و به ‌طاغوت‌ و طاغوتیان‌ اعلام‌ خطر نماید. امام‌ حسین‌ برای‌ آزادی‌ مردم‌ محروم‌ قیام‌ و انقلاب‌ مقدس‌ را هدایت و رهبری کرد.

حضرت ابوالفضل(علیه السلام)؛ نمونه‌ای عالی از فتوت و جوانمردی

حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) همراه و همگام استوار سیدالشهداء در شرایط سخت و ناگوار بود و با رشادت و بزرگی ذاتی خود، نمونه‌ای عالی از شجاعت، وفاداری و پایمردی برای همیشه تاریخ به یادگار گذاشت.

حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) در اخلاص، استقامت و پایمردی، نمونه است و در هر خصلت نیک و صفت ارزشمندی که کرامت یک انسان به آن بسته است الگو سرمشق بی نظیری است.

ولادت نخستین فرزند ام البنین، در روز چهارم شعبان سال 26 هجری در مدینه بود. با تولد عباس خانه علی(علیه السلام) آمیخته ‏ای از غم و شادی شد ، شادی برای این مولود خجسته و غم و اشک برای آینده‏ این فرزند و دستان او در کربلا.

عباس در خانه امیرالمؤمنین و در دامان مادر با ایمان و همچنین برادران رشد کرد و درسهای بزرگ انسانیت، صداقت و اخلاق را آموخت.

استعداد ذاتی و تربیت خانوادگی او سبب شد در کمالات اخلاقی و معنوی به درجات بالایی رسیده و جوانی کامل، ممتاز و شایسته گردد.

چهارده سال از عمر عباس در کنار حضرت علی(علیه السلام) گذشت، عباس درهمه دوران حیات، همراه برادرش حسین(علیه السلام) بود . میان جوانان بنی‏ هاشم شکوه و عزتی داشت به طوری که برگرد شمع وجود عباس، حلقه‏ ای از عشق و وفا به وجود آورده بودند.

وی تنها به عنوان یک قهرمان رشید و علمدار شجاع مطرح نبود، فضایل علمی و تقوایی او و سطح رفیع دانش او که از خردسالی از سرچشمه علوم الهی سیراب و اشباع شده بود نیز درخور توجه است.

القاب

قمر بنى‏هاشم: بهره‏ مندى بسیار عباس از جمال و جلال و سیماى سپید و زیبا و سیرت سبز و نورانى، زمینه ‏ساز این لقب است.

باب الحوائج: کریمى از دودمان کریمان که چون حاجتمندى سوى او روى کند خواسته‏ هایش را برآورده مى‏سازد.

طیار: بیانگر مقام و عظمت‏ حضرت عباس در فضاى عالم قدس و بهشت جاودان است.

سقا: دلاورى عباس در صحنه هاى حیرت‏ آور آبرسانى به تشنگان، سبب این لقب شد.

الشهید، عبدصالح، سپهسالار، پرچمدار و علمدار، ابوقربه (صاحب مشک)، عمید ( یاور دین خدا)، سفیر(نماینده حجت ‏خدا)، صابر( شکیبا)، محتسب ( به حساب خدا گذارنده تلاشها)، مستعجل ( تلاشگرى مهربان در برآوردن حاجات دیگران) از دیگر لقبهاى ابوالفضل است.

صحرای کربلا و صحنه عاشورا مناسبترین میدانی بود که شجاعت و وفای عباس به نمایش گذاشته شود. وفای عباس در بالاترین حد ممکن و زیباترین شکل در این میدان پرمخاطره تجلی کرد.

امام سجاد(علیه السلام)؛ اسوه درایت و بندگی

امام سجاد(علیه السلام) با آگاهی از شرایط زمانه خویش، مبارزه‌ای ظریف و تأثیرگذار را در قالب دعا و نیایش آغاز و به شایستگی به تبیین مبانی اصیل اسلامی و مبارزه با جهالت سیاسی و مذهبی پرداخت.

امام علی بن حسین بن علی بن ابیطالب (علیه السلام) مشهور به سجاد، چهارمین امام شیعیان پنجم شعبان سال 38 هجری قمری متولد و در 12 محرم سال 95 هجری قمری به دست ولید بن عبدالملک به شهادت رسید.

امام سجاد (علیه السلام) در عاشورای سال 61 هجری قمری حضور داشت و در آن واقعه به صورتی معجزه آسا نجات یافت و پس از شهادت پدر مسئولیت زمامداری شیعیان بر عهده وی گذاشته شد.

آن امام بزرگوار در اوضاع ناگوار اجتماعی آنروز که ارزشهای دینی با خطر تغییر و تحریف امویان مواجه بود، مهمترین کار و رسالت خود را در زمینه برقراری پیوند مردم با خدا، از طریق دعا آغاز کرد.

در شرایط بسیار بد آن روز امام سجاد امکان قیام مسلحانه را نداشت چرا که بدلیل تبلیغات منفی و گسترده ای که از سوی دشمنان انجام شده بود، یاران واقعی کاهش یافته بودند و جمع قلیلی که در کنار و همراه بودند، امکان مبارزه جدی و مسلحانه را نمی دادند.

مردم مسلمان عصر امام به علت تبلیغات و فعالیتهای سیاسی و فرهنگی حکومتهای نامشروع در برابر حقایق سیاسی و مذهبی در نهایت جهالت و بی دینی به سر می بردند و بدعتها و عقاید گمراه کننده و باطل به عنوان احکام و عقاید مذهبی، مورد اعتقاد و عمل مسلمانان قرار گرفته بود.

در چنین شرایطی، بزرگترین و مهمترین مسئولیت امام سجاد (علیه السلام)، احیای مجدد اسلام ناب محمدی (صلی الله علیه و آله)، تبیین جایگاه امامت و رهبری اهل بیت (علیه السلام)، مبارزه با جهالت سیاسی و مذهبی مردم و تربیت مجاهدان واقعی بود.

امام در آن شرایط بهترین کار را حراست از احکام و مبانی حقیقی اسلام دانسته و در شیوه ای ظریف و بدیل را پیش گرفته، با بهره گیری از دعا ، شیوه مبارزاتی تأثیرگذاری را بدعت نهاد.

صحیفه سجادیه که از ارزنده ترین آثار اسلامی است ، شامل 57 دعا از امام سجاد است که مشتمل بر دقیقترین مسائل توحیدی و عبادی و اجتماعی و اخلاقی است ، و بدان "زبور آل محمد (صلی الله علیه و آله)" نیز می گویند.

منبع/مهر

حضرت علي (علیه السلام) فرزند ابوطالب ده سال پيش از بعثت متولد شد و پس از شش سال در اثر قحطي که در مکه اتفاق افتاد بنا به در خواست پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از خانه پدر به خانه پسر عموي خود يعني پيامبر منتقل گرديد و تحت سرپرستي و پرورش مستقيم آن حضرت درآمد. پس از چند سال که پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به موهبت نبوت نايل شد و براي نخستين بار در (غار حرا) وحي آسماني به وي رسيد وقتي که از غار رهسپار شهر و خانه خود شد، شرح حال را فرمود،  علي (علیه السلام) به آن حضرت ايمان آورد و باز در مجلسي که پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) خويشاوندان نزديک خود را جمع و به دين خود دعوت نموده فرمود : "نخستين کسي که از شما دعوت مرا بپذيرد، خليفه و وصيه و وزير من خواهد بود، تنها کسي که از جاي خود بلند شد و ايمان آورد علي (علیه السلام) بود و پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ايمان او را پذيرفت و وعده هاي خود را درباره اش امضا نمود و از اين روي علي (علیه السلام) نخستين کسي است که در اسلام ايمان آورد و نخستين کسي که هرگز غير خداي يگانه را نپرستيد."

علي (علیه السلام) پيوسته ملازم پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بود تا آن حضرت از مکه به مدينه هجرت نمود و در شب هجرت نيز که کفار خانه آن حضرت را محاصره کرده بودند و تصميم داشتند آخر شب به خانه ريخته و آن حضرت را در بستر خواب قطعه قطعه نمايند، علي (علیه السلام) در بستر پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) خوابيده و آن حضرت از خانه بيرون آمده رهسپار مدينه گرديد و پس از آن حضرت مطابق وصيتي که کرده بود، امانت هاي مردم را به صاحبانش رد کرده، مادر خود و دختر پيغمبر را با دو زن ديگر برداشته، به مدينه حرکت نمود.

در مدينه نيز ملازم پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بود و آن حضرت در هيچ خلوت و جلوتي علي را کنار نزد و يگانه دختر محبوب خود فاطمه را به وي تزويج نمود و در موقعي که ميان اصحاب خود عقد اخوت مي بست او را برادر خود قرار داد.

علي در همه جنگ ها که پيغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شرکت فرموده بود حاضر شد جز جنگ تبوک که آن حضرت او را در مدينه به جاي خود نشانيده بود و در هيچ جنگي پاي به عقب نگذاشت و از هيچ حريفي روي نگردانيد و در هيچ امري مخالفت پيامبر (صلی الله علیه و آله) را نکرد، چنانچه آن حضرت فرمود.

علي (علیه السلام) در روز رحلت پيامبر اکرم 33 سال داشت و با اينکه در همه فضايل ديني سرآمد و در ميان اصحاب پيغمبر ممتاز بود به عنوان اينکه او جوان است و مردم به واسطه خون هاي که در جنگها پيشاپيش پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ريخته با وي دشمنند، از خلافت کنارش زدند و به اين ترتيب دست آن حضرت از شئونات عمومي به کلي قطع شد. وي نيز گوشه خانه را گرفته به تربيت افراد پرداخت و 25 سال که زمان سه خليفه پس از رحلت پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) بود گذرانيده و پس از کشته شدن خليفه سوم مردم با آن حضرت بيعت نموده و به خلافت برگزيدند.

آن حضرت در خلافت خود که تقريبا 4 سال و 9 ماه طول کشيد سيرت پيامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را داشت و به خلافت خود صورت نهضت و انقلاب داده به اصلاحات پرداخت و البته اين اصلاحات به ضرر برخي از سودجويان تمام مي شد و از اين رود عده اي از صحابه که پيشاپيش آنها عايشه، طلحه، زبير و معاويه بودند، خون خليفه سوم را دستاويز قرار داده سر به مخالفت برافراشتند و بناي شورش و آشوب گري گذاشتند.

آن حضرت براي خوابانيدن فتنه جنگي با عايشه و طلحه و زبير در نزديکي بصره کرد که به جنگ جمل معروف است و جنگي با معاويه در مرز عراق و شام کرد که به جنگ صفين معروف است و يک سال و نيم ادامه داشت و نيز جنگي با خوارج در نهروان کرد و به جنگ نهروان معروف است. به اين ترتيب در ايام خلافت خود بيشتر مساعي آن حضرت صرف رفع اختلافات داخلي بود و پس از گذشت زمان کوتاه سحر روز نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجري در مسجد کوفه در سر نماز به دست ابن ملجم ملعون که از خوارج بود، ضربتي خورده و در شب بيست و يکم همان ماه به شهادت رسيد.

 خدايا تو چوناني كه من دوست دارم، مرا چنان كن كه تو دوست داري

هیبت و نام امیر امیرالمؤمنین، علی ابن ابیطالب (علیه السلام) آنقدر بزرگ و والاست که هر دلی را شیفته و عاشق خود می کند. هرگاه نامش را می شنوم و بر زبان می آورم، تمام قلبم فرو می ریزد و اشک در چشمانم حلقه می زند. بالاترین افتخارم در زندگی این است که شیعه علي (علیه السلام) هستم و به خود می بالم و فریاد می زنم که علي (علیه السلام) را دوست دارم و عاشقش هستم و تا زنده هستم، نامش و راهش را سرلوحه زندگی خود قرار می دهم. زبانم توان دیگر وصف او را ندارد و فقط در هر لحظه و هر مکان می گویم

یا علی و یا علی و یا علی

...::: پرواز دل های پاک و بی آلایش :::...

یکی از نورانی‌ترین ماههای خداوند رجب است که ما را به دعا و نیایش و بهره‌گیری از لحظه‌های ناب فرا می‌خواند و در این میان اولین پنجشنبه این ماه، لیلةالرغائب جایگاه و ارزشی ویژه دارد.

پیامبر مکرم اسلام (صلی الله علیه و آله) فرموده است : هرکس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، موجب خشنودی خدا می‌شود، غضب الهی را از خود دور می‌کند و دری از درهای جهنم به روی او بسته می‌شود.

همچنین از رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله) نقل است : ماه رجب، ماه استغفار امت من است. پس در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خدا آمرزنده و مهربان است.

همه زمانهای ماه رجب پرخیر و برکت هستند اما زمانهایی هستند که ارزش معنوی بیشتری داشته، بهتر می توان از آنها بهره مند شد. اولین شب جمعه که "لیلة الرغائب(شب آرزوها)" نامیده می شود، این ماه یکی از این فرصتهای طلایی است.

نماز

برای این شب عملی از رسول خدا (ص) ذکر شده که فضیلت بسیاری دارد:

در صورت امکان و بلامانع بودن، روزه گرفته شود. چون شب جمعه شد مابین نماز مغرب و عشاء 12 رکعت نماز اقامه شود که هر دو رکعت به یک سلام ختم می‌شود و در هر رکعت، یک مرتبه سوره حمد، 3 مرتبه سوره قدر و 12 مرتبه سوره توحید خوانده شود و چون 12 رکعت به پایان رسید، 70 بار ذکر "اللهم صل علی محمد النبی الامی و علی آله" گفته شود.

پس از آن در سجده 70 بار ذکر "سبوحٌ قدوسٌ رب الملائکة والروح" گفته شود. پس از سر برداشتن از سجده، 70 بار ذکر "رب اغفر وارحم و تجاوز عما تعلم انک انت العلی الاعظم" گفته شود. دوباره به سجده رفته و 70 مرتبه ذکر "سبوح قدوس رب‌الملائکة والروح" گفته شود. در اینجا می‌توان حاجت خود را از خدای متعال درخواست کرد.

دعای ماه مبارک رجب

این دعای کوتاه، اما پرمعنا، پس از نمازهای یومیه به صورت تعقیبات خوانده می‌شود و فضیلت بسیار دارد. اما این دعا:

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

یا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْر وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ یا مَنْ یُعْطِى الْکَثیرَ بِالْقَلیلِ یا مَنْ یُعْطى مَنْ سَئَلَهُ یا مَنْ یُعْطى مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَ مَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَ رَحْمَةً اَعْطِنى بِمَسْئَلَتى اِیّاکَ جَمیعَ خَیْرِالدُّنْیا وَ جَمیعَ خَیْرِالاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى بِمَسْئَلَتى اِیّاکَ جَمیعَ شَرِّالدُّنْیا وَ شَرِّالاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَیْرُ مَنْقُوص ما اَعْطَیْتَ وَ زِدْنى مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ . یا ذَاالْجَلالِ وَالاِْکْرامِ یا ذَاالنَّعْمآءِ وَالْجُودِ یا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَیْبَتى عَلَى النّارِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

اى که براى هر خیرى به او امید دارم و از خشمش در هر شرى ایمنى جویم. اى که عطاى بسیار در برابر طاعت اندک مى‌دهد. اى که عطا کنى به هرکه از تو خواهد. اى که عطا کنى به کسى که از تو نخواهد و نه تو را بشناسد. از روى نعمت بخشى و مهرورزى عطا کن به من به خاطر درخواستى که از تو کردم؛ همه خوبى دنیا و همه خوبى و خیر آخرت را و بردار از من به خاطر همان درخواستى که از تو کردم، همه شر دنیا و شر آخرت را. بیفزا بر من از فضلت اى بزرگوار . اى صاحب جلالت و بزرگوارى اى صاحب نعمت و جود اى صاحب بخشش و عطا حرام کن محاسنم را بر آتش دوزخ.

دلبرم عزم سفر کرد خدارا یاران
چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست

بحر محراب است بی امواج آی!        عشق یک شوخی است بی حلاج، آی!
یک نفر از خویش دلگیر است، باز        یک نفر بغضش گلوگیر است، باز

با سلام و عرض تسلیت به مناسبت رحلت اسطوره مقاومت و گذشت، پدری مهربان و دلسوز، عارفی والا و بزرگ که هر چه بگویم کم است را به تمامی ایرانیان سر افراز تسلیت عرض می نمایم. نمی توانم از کسی سخن بگویم که تمام دنیا آنرا می شناسند، اما فقط این را می توانم بگویم که قلبم همیشه با نام امام خمینی (ره) و چشمانم برای آن مرد بزرگ غرق در ماتم و اشک بوده است. کسی که با نفس و سخنش، دلهای بیشماری را آسمانی کرد و درس ایثار و گذشت و شهادت و مردانگی به آنها آموخت. ما جاماندگان این قافله ایم و امروز با رهبری فقید و عالی مقام، حضرت آیت الله خامنه ای، دل به سنگری بزرگتر و استقامتی والاتر داده ایم.

باشد تا از پیروان واقعی و حقیقی راه امام و شهداء باشیم.

بیا یاد گلهای پرپرکنیم                حدیث جنون را مکرر کنیم
بیا سینه چاک شهیدان شویم                صمیمانه خاک شهیدان شویم